Salvatore, een gedicht

Doden aanspreken kan, maar je zal nooit echt antwoord terug krijgen. Doden praten niet.

Maar de herinneringen aan deze zijn nog wel levend, springlevend. De tienerjaren die we samen hadden, basis voor ons creatieve leven later. Muziek, dansen, kunst, praten, lachen, en dichten. We schreven ook liedjes.

Bedankt voor de mooie jaren maat. Het is alweer een tijd geleden dat je ons ontvallen bent maar toch… De sporen zijn er nog.

Ik wou ik was het waaien

ik gaf je steevast meewind mee

en dat ik dan

in vlinderdunne danspas langs

je te kokette kuiten kietel

als daar melkzuur wordt.

En dat ik dan

als al te vele wrevelstormen

stikstof op je longen vormen

de orkaan kan zijn, waar –

binnenin jij windstilfrisse adem haalt.

Ik wou ik was het laat maar waaien, maar

ik heb de waaiheid niet in pacht.

Ik wou ik was

ik blaas ik ben, ten –

slotte toch tenminste nog

dit ingegeven liefdesbriesje.

Salvatore, 2005